เพิ่งจะกลับมาอ่านบล๊อคของตัวเองวันนี้ (ไหวมั้ย? ทิ้งร้างไว้เป็นชาติ)

ความจริงแล้วที่เข้ามาเขียนก็ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกนะนอกจากนอนไม่หลับ

สงสัยจะกินกาแฟมากเกินไป หรือไม่ก็เพราะว่าไม่ได้ใช้กำลังอะไรเลยไม่รู้จะนอนเอาแรงไปเพื่ออะไร

ทั้งๆ ที่ต้องนอนก็รู้อยู่ แต่พอมันไม่ได้ลงแรงอะไรมาก มันก็ไม่เหนื่อยพอที่จะนอนได้

สงสัยจะชินกับการทำงานหนักซะล่ะมั้งเนี่ย?

 

จริงๆ แล้วอ่ะนะ อยู่ลอนดอนเนี่ยก็ลงเรียน Novel Plotting เอาไว้

เค้าก็บอกว่าให้เขียนเรื่องย่อ whole story มาส่ง

ตอนแรกเราก็กรี๊ดกร๊าดมากมาย ว่าทำไม่ได้ จะบ้าเหรอจะให้นั่งเขียนนิยายภาษาอังกฤษ เพี้ยนรึเปล่า

ภาษาพ่อภาษาแม่ก็ไม่ใช่ narrative tense ของนวนิยายก็เรียนไปตึ๋งเดียว

แล้วจะให้เขียนนวนิยายภาษาอังกฤษเนี่ยนะ กลับมานั่งเครียดและโวยวายกับทุกคนในโลกใบนี้

ตั้งแต่คนไทยในลอนดอน ลามไปที่เพื่อนร่วมงานในสตาร์บัคส์ ลามไปที่ครอบครัที่เมืองไทย ลามไปที่เพื่อนตามประเทศต่างๆ

ทุกคนต่างก็พูดว่าให้เขียนๆ แต่ก็ยังคงกรี๊ดกร๊าดโวยวายต่อไปอย่างหยุดไม่ได้อยู่ดี

จะบ้าเหรอ เพี้ยนรึเปล่า ไม่ ไม่ทำ จะเขียนนิยายภาษาไทยไม่ใช่ภาษาอังกฤษทำไมต้องเขียนเป็นภาษาอังกฤษด้วย ไม่มีเหตุผล พอเลย หยุด!

สุดท้ายเลยหยุด

หยุดโวยวายและตั้งหน้าตั้งตาเขียนสักที

ก็ทั้งๆ ที่ new year resolution ก็เขียนอยู่ทนโท่ว่า "จะไม่ท้อถอย"

พอเจอคอร์สแรกก็ไปซะแล้วแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน ด่าตัวเองเสร็จสรรพก็นั่งอยู่หน้าแป้นพิมพ์

โดดเรียนไปสองวันครึ่งเพื่อใหได้นวนิยายไทยแต่เขียนเป็นภาษาอังกฤษมาหนึ่งเรื่อง

ฟิ้ววว ก็ทำได้เหมือนกันนะเนี่ย (แปะ แปะ แปะ)

 

เลยเอาไปให้แม่ที่ลอนดอนดู (นางชื่อวิคกี้เป็นนักเขียนชาวฮังการีที่ทำงานที่สตาร์บัคส์ ผู้คอยเสี้ยมสอนและเคี่ยวเข็ญในเรื่องนี้อย่างจริงจัง)

แม่อ่านประโยคแรกแล้วหันมาพูดว่า 'you never been in love, have you? you never had a boyfriend for sure. If you had, you couldn't write such a love story like this. Look at this 'There was so much painful...''

'I hate you now vicky, could you please read it in mind not out loud'

นี่แหละแม่ ดูสิ แม่ชอบแกล้งเราแบบนี้แหละ

สรุปแม่บอกว่าเรื่องของเราน่าสนใจมาก เขียนออกมาเป็นหนังทีเดียวเชียวนะ I can imagine everything. But it's too Asia.

แปลว่าไรวะเนี่ย น้ำเน่าเหรอ?

 

เอาเถอะ พอเขียนเรื่องย่อเสร็จสรรพปั๊บ ก็เริ่มเขียนจริงมาได้สักพัก ตอนนี้อยู่บทที่สี่ล่ะ

แล้วอยู่ๆ ก็ได้รับอีเมล์อีกฉบับ บอกว่าให้เขียนเรื่องย่อเรื่องเก่า ที่ตีพิมพ์ไปแล้วอีกที!

เอาไปทำไรไม่ขอบอก เพราะว่าไม่ควรพูดเสียงดัง ฮ่าๆๆ อิอิอิ

 

แม่บอกว่าผู้หญิงควรมีความลับไว้คู่กาย (อ้าว ไม่ได้บอกเหรอ)

 

เอาเป็นว่าตอนนี้กลับมาสู่ระบบเรื่องย่ออีกแล้ว

แล้วก็เขียนเก่งเชียวเรื่องย่อบ้าบออะไรเนี่ย

แต่เรื่องเขียนไม่เก่งยังไม่เลวร้ายเท่ากับ "กูจำได้เชียวเรื่องเก่าเนี่ย"

ฮี่ ฮี่ ฮี่